Karol May urodził się w małym saksońskim miasteczku w 1842 roku. Syn biednego tkacza. Wczesne dzieciństwo spędził na Ślasku. W wieku lat trzynastu podjął po raz pierwszy próbe opuszczenia swego domu rodzinnego. Wyruszył do Hiszpani z myślą wstąpienia do awarturniczych brygad w stylu Robin Hooda. Jednak ten zamiar nie udał się i po 24 godzinach ojciec sprowadził go ponownie do domu.

Finansowe trudnosci uniemożliwiły mu studia na uniwersytecie. Nie Mając innego wyboru został nauczycielem w szkole podstawowej. Pewnego dnia oskarżono go o kradzież zegarka. Nie był jednak w stanie udowodnić swojej niewinności i został skazany. Było to równoznaczne z utratą licencji nauczyciela na zawsze. Wydarzenie to zachwiało jego równowagę psychiczną. Przez kilka kolejnych lat podawał się za przedstawiciela różnych profesji między innymi lekarza, oficera policji, adwokata. Konsekwencją tych maskarad było siedem lat więzienia. Nie zmarnował jednak tego czasu. Spędził go na czytaniu książek z bogatej więziennej biblioteki i na planowaniu swojej pisarskiej kariery.

W 1875 roku stał się wydawcą kilku tygodniówek w Dreźnie. Zaczął też publikować w odcinakch swoje własne opowiadania w innych wydawnictwach. Czytał też dużo i gromadził szeroką wiedzę. W 1878 porzucił swoją pracę wydawniczą i poświecił się pracy nad egzotycznymi opowiadaniami, które pokazywały autora jako główną postać. W ciągu kilku lat Karol May, poprzez swoje opowiadania o Winnetou i domniemane własne przygody w Otomańskim Imperium, doszedł do sławy. Ostatecznie przeprowadził się do swojej własnej posiadłości, ktorą wyposażał w potajemnie nabywane trofea rożnej maści, zwane pamiątkami z podróży.

W 1900 roku, kiedy to po raz pierwszy wyruszył do Orientu, stał się jednym z najpoczytniejszych autorów Europy. Gdy powrocił z pierwszej wyprawy, spotkał się z rynkiem zapełnionym nielegalnymi przedrukami jego wcześniejszych powieści, które pisał pod pseudonimami. Te nowele skrzyły się pikantnymi opisami. To było śmiertelnym grzechem w Niemczech epoki Cesarza Wilhelma. Poprzedni wydawca, o czym May nie wiedział, był odpowiedzialny za pogrążające go erotyczne opisy. Wydawca dużo wcześniej zniszczył rękopisy Maya i w 1901 roku już sam nie żył od kilku lat. May desperacko szukał pomocy prawnej by uratować od oszczerstw swoje nazwisko. Szybko wrodzy i skrupulatni przeciwnicy odkryli jego mistyfikacje i oskarżyli, że to on doświadczał heroicznych i wyuzdanych czynów opisywanych w jego kiażkach, a co gorzej był recydywistą. Karol May został publicznie napiętnowany.

Wolno odzyskiwał swoją nadszarpniętą reputację. Duchowy ratunek przyszedł z niespodziewanego źródła... Podczas dłuższego pobytu w Oriencie przeszedł May gwałtowną zmianę osobowości i poglądu na świat. To raz i na zawsze zmieniło jego wartką i pełną wigoru narrację. Czerpiąc pociechę z bliskowschodniego mistycyzmu, poświecił się nowelom filozoficznym, graniczącym o metafizykę. Genialnym owocem tego procesu jest dwutomowe wydanie Adristana i Djinnistana z 1909 roku. Nowela opowiada o metamorfozie uczuciowej, wieczystym zbawieniu i niezwykłej podróży poprzez bajkowy świat ludzkiej ewolucji duchowej. Do dziś uznawane jest za arcydzieło.

Karol May zmarł w 1912 roku w słusznym wieku siedemdziesięciu lat. Osiemdziesiąt lat później, wnikliwą diagnozę jego wielu fizycznych i psychicznych schorzeń postawił Dr William. E. Thomas